cos

MUZYKA PAWŁA SZYMAŃSKIEGO. Promocja książki Violetty Kostki i koncert

22 stycznia 2019 18:00

Loading Map....

Data:
22/01/2019
18:00 - 19:30


Miejsce:
Sala Mieszczańska Ratusza Staromiejskiego w Gdańsku


Opis wydarzenia:

MUZYKA PAWŁA SZYMAŃSKIEGO

 

Promocja książki Violetty Kostki

Muzyka Pawła Szymańskiego w świetle poetyki intertekstualnej postmodernizmu
wyd. Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki, Musica Iagellonica/Gdańsk, Kraków 2018

moderacja: prof. UG dr hab. Anna Chęćka, prof. AM dr hab. Violetta Kostka

 

 

Koncert

Compartment 2, Car 7 na wibrafon, skrzypce, altówkę i wiolonczelę (2003)
wyk. Paweł Nowicki – wibrafon
Karolina Piątkowska-Nowicka – skrzypce
Michał Markiewicz – altówka
Krzysztof Pawłowski – wiolonczela

A Kaleidoscope for M.C.E. na wiolonczelę (1989)
Gigue na wiolonczelę (2006)
wyk. Maciej Kułakowski

Singletrack na fortepian (2005)
Sonat(in)a na fortepian (1995)
wyk. Igor Torbicki

 

Organizatorzy:
Nadbałtyckie Centrum Kultury w Gdańsku
Wydział Dyrygentury, Kompozycji i Teorii Muzyki Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki

 

Dofinansowano z dotacji MNiSW na działalność statutową Wydziału Dyrygentury, Kompozycji i Teorii Muzyki Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku

 

Podczas wydarzenia będzie można nabyć książkę Violetty Kostki Muzyka Pawła Szymańskiego w świetle poetyki intertekstualnej postmodernizmu w promocyjnej cenie 25 PLN.

 

WSTĘP WOLNY

 

***

Paweł Szymański, urodzony 28 III 1954 w Warszawie, polski kompozytor. Po ukończeniu Państwowego Liceum Muzycznego im. K. Szymanowskiego w Warszawie w klasie fagotu K. Piwkowskiego studiował w latach 1973-1978 kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie pod kierunkiem W. Kotońskiego i T. Bairda (1978). W latach 1984-1985 w ramach stypendium im. G. v. Herdera kontynuował studia w Wiedniu pod kierunkiem R. Haubenstocka-Ramatiego. Jako wykonawca na flecie prostym był członkiem zespołu muzyki dawnej, w roku 1976 brał udział w Międzynarodowej Letniej Akademii Muzyki Dawnej w Innsbrucku, w 1978, 1980 i 1982 był uczestnikiem Międzynarodowych Kursów Wakacyjnych Nowej Muzyki w Darmstadcie.

W latach 1979-1981 współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia, w latach 1982-1984 z Niezależnym Studiem Muzyki Elektroakustycznej, którego był współzałożycielem, w 1983 ze Studiem Muzyki Elektronicznej Akademii Muzycznej w Krakowie, w latach 1987-1988 jako stypendysta DAAD (Deutscher Akademischer Austauschdienst) w Berlinie Zachodnim z tamtejszym studiem elektronicznym przy Technische Universität. Od 1982 do 1987 wykładał na Wydziale Kompozycji, Teorii i Dyrygentury Akademii Muzycznej w Warszawie. W latach 1989-1999 członek Zarządu Głównego ZKP, wiceprezes w latach 1991-1994 i 1997-1999; członek Komisji Programowej festiwalu Warszawska Jesień w latach 1987, 1989-1998. Wraz z R. Augustynem, S. Krupowiczem i L. Zielińską założył w roku 1990 wydawnictwo muzyczne Brevis; 1997 z K. Knittlem, S. Krupowiczem i J. Patkowskim zainicjował powstanie Fundacji Przyjaciół Warszawskiej Jesieni.

Jest laureatem: z 1979 roku I nagrody Konkursu Młodych ZKP za utwór „Gloria”, który 1981 otrzymał 4. lokatę w kategorii młodych kompozytorów podczas Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów UNESCO w Paryżu, z 1985 nagrody na Konkursie Kompozytorskim Muzyki Sakralnej Międzynarodowej Akademii Bachowskiej w Stuttgarcie za „Lux aeterna”, z 1988 roku I nagrody (ex aequo z B. Masonem) na Konkursie Kompozytorskim im. B. Brittena w Aldeburgh za utwór „Partita III”, w roku 1994 „Miserere” znalazło się w grupie utworów rekomendowanych przez Międzynarodową Trybunę Kompozytorów UNESCO w Paryżu, w 1995 otrzymał główną nagrodę na Konkursie Międzynarodowej Fundacji Muzyki Polskiej za motet „In Paradisum”, w 1993 doroczną nagrodę ZKP, w 1995 Nagrodę Wielką Fundacji Kultury w Warszawie. Powstanie wielu kompozycji Szymańskiego związane jest z zamówieniami polskich i zagranicznych instytucji, festiwali i zespołów. Wydawcą szeregu utworów Szymańskiego jest Chester Music Londyn, niektóre opublikowane zostały przez Agencję Autorską Warszawa, PWM Kraków, Brevis Poznań, Moeck Celle.

 

Violetta Kostka – Studiowała muzykologię na Uniwersytecie w Poznaniu. Pracę doktorską, a następnie habilitacyjną obroniła w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Od ukończenia studiów pracuje w Akademii Muzycznej w Gdańsku, wykładając głównie historię muzyki oraz kultury muzyczne świata. Autorka 2 książek i około 80 artykułów naukowych na temat muzyki od XVIII wieku do dziś. Wzięła czynny udział w wielu krajowych i międzynarodowych konferencjach muzykologicznych, w 2013 roku na Universität für Musik und Darstellende Kunst w Wiedniu wygłosiła cykl wykładów o muzyce polskiej XX i XXI wieku, w 2016 roku w Gdańsku zorganizowała ogólnopolską konferencję muzykologiczną pt. „Muzyka postmodernistyczna z perspektywy intertekstualności”. Jej aktualne zainteresowania naukowe oscylują wokół intertekstualności w muzyce, kognitywnej gramatyki muzycznej i współczesnej muzyki polskiej. Na swoje dotychczasowe badania otrzymała granty Uniwersytetu w Cambridge, Biblioteki Polskiej w Paryżu oraz Komitetu Badań Naukowych, a za działalność naukowo-dydaktyczną została wyróżniona odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” oraz nagrodami Rektorskimi.

 

Muzyka Pawła Szymańskiego w świetle poetyki intertekstualnej postmodernizmu
Obserwowane w ostatnich dekadach nasilenie jawnie intertekstualnej twórczości sprawiło, że mamy już pierwsze ujęcia intertekstualnej poetyki postmodernizmu; według Ryszarda Nycza jest to poetyka szczególna, w której chodzi o wskazanie interferujących z sobą cech dzieła oraz niewspółmiernych zespołów reguł twórczych. Niniejsza książka przynosi opis intertekstualnej poetyki muzycznej jednego z najbardziej interesujących kompozytorów naszych czasów – Pawła Szymańskiego. Trzy pierwsze, raczej krótkie, części zapowiadają główną problematykę: pierwsza koncentruje się na wynikach badań nad intertekstualną poetyką postmodernizmu, druga przedstawia poetykę deklarowaną Szymańskiego, a trzecia – przejętą z literaturoznawstwa metodę badań, opartą na kategoriach: wykładnika intertekstualnego, interpretanta i gry intertekstualnej. Najdłuższa, czwarta część książki przynosi przykłady działania reguł intertekstualnej poetyki w siedmiu wybranych utworach, przeznaczonych zarówno na instrumenty solowe, zespoły, jak i na orkiestrę. Ostatnia, piąta, część to podsumowanie intertekstualnej poetyki Szymańskiego. Najogólniej rzecz ujmując, dostrzec w niej można działanie wzajemnie splecionych reguł kompozytorskich dwóch rodzajów: historycznych i nowoczesnych, nazywanych także eksperymentalnymi, abstrakcyjnymi, z których pierwsze prowadzą do stworzenia struktury muzycznej w jakimś historycznym i rozpoznawalnym stylu muzycznym, natomiast drugie – będące przepisem na transformację tej struktury i jej estetyczne zdobienie – prowadzą do ostatecznej kompozycji, w której toczy się nieustanna gra między środkami konwencjonalnymi a nowoczesnymi.